Alain Resnais'in yönettiği ve Marguerite Duras'ın senaryosunu yazdığı 1959 yapımı Hiroshima Mon Amour, sadece bir aşk filmi değil, aynı zamanda savaş, bellek ve unutuş üzerine derin bir meditasyondur. Film, Hiroşima'da bir savaş karşıtı film çekimi için bulunan Fransız bir aktris (Emmanuelle Riva) ile evli bir Japon mimar (Eiji Okada) arasında geçen kısa ama yoğun bir ilişkiyi merkezine alır. İkili, fiziksel çekimlerinin ötesinde, savaşın bireyler ve toplumlar üzerinde bıraktığı silinmez izleri, kişisel trajedileri ve anıların nasıl yaşadığını ya da bastırıldığını konuşurlar.

Emmanuelle Riva ve Eiji Okada'nın naif ve içten performansları, karakterlerin duygusal karmaşasını ve zihinsel çatışmalarını mükemmel bir şekilde yansıtır. Resnais'in yenilikçi yönetmenliği, geçmiş ile şimdiki zamanı, bireysel hafıza ile kolektif tarihi iç içe geçirerek, izleyiciyi sarsıcı bir deneyime davet eder. Görüntüler ve diyaloglar, aşkın geçiciliği ile savaşın kalıcı travması arasındaki tezadı vurgular.

Hiroshima Mon Amour, Yeni Dalga sinemasının önemli bir eseri olarak kabul edilir ve sinema diline getirdiği deneysel anlatım teknikleriyle iz bırakmıştır. Sadece olay örgüsüyle değil, temsil ettiği felsefi sorgulamalarla da izleyiciyi düşünmeye zorlar. Belleklerimiz bizi nasıl şekillendirir? Aşk, acıyı hafifletebilir mi? Bu ve benzeri soruları sormak isteyenler için vazgeçilmez bir başyapıttır. Tutkulu bir aşk hikayesi arayanlar kadar, sanat sinemasının derin sularında yüzmek isteyen herkesin mutlaka izlemesi gereken bir film.